Από την πολιτική προστασία στην διαχείριση των καταστροφών

* γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης

Για πολλά χρόνια στην διοικητική αργκό, οι διευθύνσεις και τα τμήματα πολιτικής προστασίας χαρακτηρίζονται ως «ψυγεία». Σ’ αυτά καταλήγουν, συνήθως, υπάλληλοι που δεν είναι φιλικά προσκείμενοι προς την κυβέρνηση ή είναι, απλώς, «περίεργοι». Όλη κι όλη η δουλειά τους, που επιμερίζεται στον άπλετο χρόνο που διαθέτουν, περιμένοντας κάποια φυσική καταστροφή, είναι να «ενημερώνουν» (που σημαίνει να στέλνουν) τις λοιπές υπηρεσίες για όσα αναφέρονται στον «Ξενοκράτη». Μην φαντάζεστε κάποια εξειδίκευση του επιχειρησιακού σχεδίου ανάλογα με τη φύση της υπηρεσίας, της πόλης ή της περιφέρειας. Απλώς, προσθέτουν εκείνο το στερεοτυπικό «παρακαλείσθε για τις δικές σας ενέργειες» και είναι, κατά το νόμο, καλυμμένοι ότι έπραξαν τα δέοντα. Επομένως, για τους παροικούντες την ελληνική δημόσια διοίκηση (τον «κρατικό μηχανισμό» ως είθισται να λέγεται) οι αρνητικές επιδόσεις της στην περίπτωση των φονικών πυρκαγιών μόνο κατάπληξη δεν προκαλούν.

Αρνητικές επιδόσεις και επαχθή αποτελέσματα καταγράφονται και στα τρία συστατικά μέρη της πολιτικής για την πολιτική προστασία: α) Την πρόληψη, β) Την καταστολή και γ) την αποκατάσταση των συνεπειών της καταστροφής. Συνέχεια

Advertisements

Το διαστρεβλωτικό εκλογικό σύστημα του «Κλεισθένη»

koimisis* Γράφει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ, ΜΕΛΟΣ Δ.Σ. Κ.Ε.Δ.Ε.

Με το διαστρεβλωτικό εκλογικό σύστημα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για τους Δήμους η πλειοψηφία ακόμη και του 55%, χάνει από τη μειοψηφία του 45%. Η λαϊκή ψήφος παραμορφώνεται η δημοκρατία καταργείται .

Το εκλογικό σύστημα που νομοθετήθηκε για τις αυτοδιοικητικές εκλογές με πρόσφατο νόμο της κυβέρνησης, δεν είναι απλή αναλογική, όπως υποκριτικά δηλώνεται και όπως επανειλημμένως έχουμε αναδείξει. Πρόκειται για ένα συνοθύλευμα δόλιων εκλογικών επινοήσεων, που αλλάζουν ανάλογα με τον κομματικό υπολογισμό του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάδειξη του κάθε αιρετού οργάνου στο Δήμο. Οι κατά περίπτωση ανομοιογενείς ρυθμίσεις, αγνοούν προκλητικά τις ανάγκες των δημοτών και τα τοπικά προβλήματα και ένα μόνο κοινό στόχο έχουν: την τεχνητή διόγκωση των ισχνών μειοψηφιών και, ταυτοχρόνως, την αποτροπή άσκησης διοίκησης από αυτούς που ο λαός θα επιλέγει, αφού θεσμοποιούν τη συναλλαγή και τις εκβιαστικές πρακτικές στην άσκηση της τοπικής δημόσιας εξουσίας. Με απλά λόγια οδηγούν στην απόλυτη στρέβλωση της λαϊκής ετυμηγορίας. Συνέχεια

Καινοτομίες στον τουρισμό καταδύσεων αναψυχής – Ανάπτυξη εξειδικευμένων καταδυτικών πάρκων

Η συνήθης δραστηριότητα της κατάδυσης είναι να βάλεις τι μπουκάλες και τον εξοπλισμό σου και να βουτήξεις, κατά προτίμηση (και για λόγους ασφαλείας) με παρέα, να δείς τον υποβρύχιο βυθό, τους ζώντες οργανισμούς του, την υποθαλάσσια γεωμορφολογία (υφάλους, κοράλλια, χλωρίδα, σπήλαια, κλπ), και ακόμη και κομμάτια από βυθισμένα κατάλοιπα του πολιτισμού μας (κουφάρια σκαφών, ναυάγια, πολεμικά πλοία, υπόλοιπα αρχαίων οικισμών … ακόμη και σκουπίδια). Διαφορετική όμως και πιο καινοτόμα είναι η υποβρύχια περιήγηση σε προστατευμένους υποθαλάσσιους χώρους, που μπορεί να περιλαμβάνουν ειδικά υποθαλάσσια αξιοθέατα, με ειδικές τεχνικές, με προσδιορισμένες διαδρομές για την ανάδειξη των χαρακτηριστικών τους, και με ειδικές ξεναγήσεις για τις υποβρύχιες μοναδικότητες, όπως γίνονται σε εξειδικευμένα «υποβρύχια καταδυτικά πάρκα».
Η διεθνής αλλά και η ευρωπαϊκή πρακτική αποδεικνύει ότι τα «υποβρύχια καταδυτικά πάρκα» εύκολα γίνονται πόλοι έλξης της διεθνούς οικογένειας των αυτοδυτών και επειδή η κατάδυση μπορεί να γίνεται σε 12-μηνη βάση, μπορούν επίσης να αποτελέσουν και έναυσμα για την ενίσχυση της προσπάθειας και της δηλωμένης Κυβερνητικής στρατηγικής για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου. Ο αριθμός των πιστοποιημένων αυτοδυτών σε όλο τον κόσμο ξεπερνά τα 24 εκατομμύρια και αυξάνεται κατά 1,3 εκατομμύρια κάθε χρόνο. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Καταδύσεων (European Underwater Federation), στην Ευρώπη ζουν 3,5 εκατομμύρια αυτοδύτες, από τους οποίους το 70% επιλέγουν τη Μεσόγειο και ξοδεύουν τουλάχιστον 2 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο στις «υποθαλάσσιες εξορμήσεις» τους που μπορούν να γίνονται χωρίς ή και με τη βοήθεια τεχνικού εξοπλισμού υποβρύχιας μετακίνησης.

Συνέχεια

Regional Strategies Key to Resilient Europe

BY MAGNUS QVANT, CEO and Secretary General of the Resilient Regions Association.

A frequently cited statistic estimates that 70% of the world’s population will reside in urban areas by 2050. In Europe, however, that figure is already over 70% and due to reach 80% by 2020. These growing urban centres – disproportionately affected by challenges ranging from aging infrastructure to terrorism, extreme weather to mass migration – are at the forefront of developing and deploying innovative solutions, and making the investments that will provide tangible benefits for their citizens. Συνέχεια

Πέντε προτεραιότητες για την ανασύσταση της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης

γράφει ο ΓΑΒΡΙΗΛ Α. ΚΟΥΡΗΣ
Γενικός Γραμματέας Δήμου Πλατανιά | Κοινωνικός-Πολιτικός Επιστήμων, B.A., M.Sc.

H δημιουργία ισχυρών Δήμων με επαρκείς οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους για την αποτελεσματική άσκηση των αρμοδιοτήτων τους και με ενίσχυση της επιχειρησιακής ικανότητας τους, οφείλει να αποτελέσει ζήτημα υψηλής προτεραιότητας στο πλαίσιο της προωθούμενης αλλαγής του υφιστάμενου πλαισίου λειτουργίας των Ο.Τ.Α.

Υπό την έννοια αυτή, η θεσμική μεταρρύθμιση της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι αναγκαίο συμπεριλάβει, κατά προτεραιότητα, πέντε (5) βασικές δέσμες πολιτικών οι οποίες συνδέονται άμεσα με την οργανωτική, λειτουργική, θεσμική και πολιτική ανασύσταση των Δήμων της χώρας.

Οι πολιτικές αυτές αφορούν: Συνέχεια

Μαθαίνοντας από την Google*…

(*η επιτυχία είναι ομαδική δουλειά και η εμπιστοσύνη είναι πάνω απ’ όλα…)

Για το ποιοι είναι οι παράγοντες εκείνοι που οδηγούν στην αποτελεσματική εργασία και στην επαγγελματική επιτυχία έχουν γίνει πολλές έρευνες και έχουν γραφτεί πολλές αναλύσεις… Θα σταθώ στις βασικές διαπιστώσεις μιας έρευνας που έκανε η #Google η οποία μέσα σε δύο χρόνια πήρε πάνω από 200 συνεντεύξεις από τους εργαζόμενους της και παράλληλα ανέλυσε τα χαρακτηριστικά και τις δεξιότητες που έχουν διαφορετικές ομάδες μέσα στην εταιρεία.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής, το να εμπιστεύεσαι τους συνεργάτες σου και το να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις είναι εξαιρετικής σημασίας στοιχεία. Ακόμα και αν δουλεύεις με τους πιο έξυπνους ανθρώπους του πλανήτη, το αποτέλεσμα δεν θα είναι το ίδιο καλό εάν αυτοί οι άνθρωποι είναι εγωιστές ή εάν δουλεύεις μαζί τους μέσα σε συνθήκες ανασφάλειας.

Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι εκτός από την εμπιστοσύνη που πρέπει να υπάρχει στο εργασιακό περιβάλλον, σημαντικό για τους εργαζόμενους είναι να νιώθουν ότι μπορούν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να παίρνουν ρίσκα, ότι μπορούν να βασίζονται στους γύρω τους, αλλά και να κατανοούν τους στόχους της ομάδας και του οργανισμού

original-1-509x600

Τώρα… αν με ρωτήσετε τι απ’ αυτά ισχύει στην ελληνική δημόσια διοίκηση και τοπική αυτοδιοίκηση, η απάντηση μου είναι «σχεδόν τίποτα»… και αυτό όχι γιατί δεν μπορούμε να μάθουμε (έστω και λίγο) από τη Google ή γιατί δεν υπάρχουν ικανά στελέχη και υπάλληλοι με διάθεση για δουλειά και δημιουργικοτητα αλλά μάλλον γιατί το DNA του συστήματος έχει μια ανθεκτική αντίσταση στην αλλαγή, στην πρόοδο και στην καινοτομία και μια σαφή προτίμηση προς τη συντήρηση και την «ακινησία», επιβεβαιώνοντας εν πολλοίς τον Ρ. Νίξον (πρ. Αμερικανός Πρόεδρος) ο οποίος είχε πει ότι «κάθε αλλαγή βρίσκει αντίσταση επειδή οι γραφειοκράτες έχουν επενδυμένα συμφέροντα στο χάος μέσα στο οποίο λειτουργούν»….

Έστω και έτσι όμως οι στίχοι του Δ. Σαββόπουλου με ακολουθούν…
«Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις…»

Ανασκουμπώνομαι και επιβεβαιώνω: η επιτυχία είναι ομαδική δουλειά και η εμπιστοσύνη είναι πάνω απ’ όλα…

 Γαβριήλ Α. Κουρής
Γενικός Γραμματέας Δήμου Πλατανιά
Κοινωνικός-Πολιτικός Επιστήμων, B.A., M.P.Adm.

 

“9+1 σημεία για την (μη) εφαρμογή του Ενιαίου Συστήματος Κινητικότητας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση”

Γράφει ο Γαβριήλ Α. Κουρής
Γενικός Γραμματέας Δήμου Πλατανιά,
Κοινωνικός-Πολιτικός Επιστήμων, B.A., M.Sc.

(1) Με τις διατάξεις του Ν. 4440/2016 (ΦΕΚ Α’ 224/02.12.2016) καθιερώθηκε η εφαρμογή ενός Ενιαίου Συστήματος Κινητικότητας (ΕΣΚ) για τους δημόσιους υπαλλήλους, μόνιμους και με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, από μία δημόσια υπηρεσία σε άλλη με μετάταξη ή απόσπαση. Σκοπός του νέου συστήματος είναι «αφενός η βέλτιστη αξιοποίηση και η ορθολογική κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού στις δημόσιες υπηρεσίες, αφετέρου η διευκόλυνση των υπαλλήλων να ενισχύσουν τις επαγγελματικές δεξιότητές τους, να αποκτήσουν εμπειρία σε θέσεις διαφόρων υπηρεσιών και να προωθήσουν την επαγγελματική σταδιοδρομία τους» (Άρθρο 1, Ν. 4440/2016).

(2) Για την υλοποίηση του νέου Συστήματος Κινητικότητας, υποχρεωτικές προϋποθέσεις αποτελούν: Συνέχεια

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε μεταρρυθμιστικό κενό

kouris_green week

Γράφει ο Γαβριήλ Α. Κουρής, Γενικός Γραμματέας του Δήμου Πλατανιά

Τον Αύγουστο του 2014, με άρθρο μου υπό τον τίτλο «Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε κρίσιμους καιρούς« (http://www.airetos.gr/default.aspx?pageid=13233) – το οποίο είχε δημοσιευτεί λίγες ημέρες πριν την έναρξη της θητείας των νέων Δημοτικών Αρχών – είχα αναφερθεί διεξοδικά στα πολλαπλά προβλήματα και τις προκλήσεις με τις οποίες (διέβλεπα ότι) θα βρεθεί αντιμέτωπη η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.) α’ βαθμού, κατά την περίοδο 2014-2020.

Στο πλαίσιο αυτό, είχα επισημάνει ως βασικό στόχο και ζητούμενο να καταφέρει «η πρωτοβάθμια Τοπική Αυτοδιοίκηση να συντονίσει τις δυνάμεις τις και να διεκδικήσει τεκμηριωμένα και με μεθοδικότητα την υλοποίηση έξι κομβικών ζητημάτων που συνδέονται με την οργανωτική, λειτουργική, θεσμική και πολιτική “επιβίωση” της»Τα ζητήματα αυτά αφορούσαν: Συνέχεια

[ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ] Καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να χτίσουμε μια Περιφέρεια «πρότυπο»

ÁÈÇÍÁ - ÓÕÍÁÍÔÇÓÇ ÔÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÔÇÓ ÄÇÌÏÊÑÁÔÉÁÓ ÐÑ. ÐÁÕËÏÐÏÕËÏÕ ÌÅ ÔÇÍ ÅÍÙÓÇ ÐÅÑÉÖÅÑÅÉÙÍ ÅËËÁÄÁÓ (EUROKINISSI/ÃÉÙÑÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÉÍÇÓ)Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης,
Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας

Έχουμε ολοκληρώσει σχεδόν δυόμισι χρόνια σε μία από τις μεγαλύτερες Περιφέρειες της Ελλάδας. Η Στερεά Ελλάδα δεν είναι μια εύκολη περιφέρεια. Είναι μια ετερόκλιτη και γεμάτη αντιθέσεις περιφέρεια, μια μικρογραφία της χώρας μας, άρα με σπουδαίες αναπτυξιακές δυνατότητες, αλλά και τα πολλά προβλήματα: Από τη μία, η σπουδαία παραγωγή στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, το σημαντικό ανθρώπινο κεφάλαιο, η ιστορία, η φύση, ο πολιτισμός, οι παραδόσεις που ξεχειλίζουν ανθρωπιά, μεράκι, συντροφικότητα, λαϊκή σοφία. Από την άλλη, δυσθεώρητη ανεργία, ελλειμματικές υποδομές, προβλήματα στο οδικό δίκτυο, ανοιχτά περιβαλλοντικά ζητήματα. Πανταχού παρόν το ίδιο σύννεφο που σκιάζει τη χώρα: τι θα γίνει; θα καλυτερέψουν καθόλου τα πράγματα; μέχρι πότε θα «κόβουμε» και δεν θα κερδίζουμε; Συνέχεια

Προς ένα νέο μοντέλο κατανομής των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) στους Δήμους

GavriilKouris_small

Γράφει ο ΓΑΒΡΙΗΛ Α. ΚΟΥΡΗΣ
Γενικός Γραμματέας Δήμου Πλατανιά
Κοινωνικός-Πολιτικός Επιστήμων, B.A., M.Sc.

 

Το ζήτημα της αναπροσαρμογής του τρόπου και των κριτηρίων κατανομής των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) των Δήμων – το οποίο αποτελεί ένα από τα πλέον κομβικά αλλά και ακανθώδη ζητήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ βαθμού – ήλθε εκ νέου στο προσκήνιο μετά και τις πρόσφατες αναφορές του Υπουργού Εσωτερικών κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή από τα Χανιά – στο πλαίσιο συνάντησης που είχε με τους Δημάρχους του Νομού – με τις οποίες έκανε λόγο για διεύρυνση των κριτηρίων κατανομής των ΚΑΠ στους Δήμους. Ο Υπουργός Εσωτερικών – προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα – πρότεινε μεταξύ άλλων, όπως συμπεριληφθούν στα υφιστάμενα κριτήρια κατανομής και νέα κριτήρια όπως αυτά της της μορφολογίας και της ιστορικότητας του κάθε Δήμου, ανοίγοντας έτσι κατ’ ουσία, τη δημόσια συζήτηση γι’ αυτό το τόσο σημαντικό θέμα που έχει απασχολήσει πολλάκις κατά το παρελθόν την Τοπική Αυτοδιοίκηση α’ βαθμού.

Η τελευταία φορά όπου συζητήθηκε εκτενώς το εν λόγω θέμα στα θεσμικά όργανα της Αυτοδιοίκησης α’ βαθμού, ήταν το 2013 κατά τη διάρκεια του ετήσιου τακτικού συνεδρίου της ΚΕΔΕ, στο οποίο είχε – μεταξύ άλλων – επισημανθεί ότι “ο τρόπος κατανομής που είχε καθιερωθεί προ 15ετίας, είναι άδικος και αδιαφανής, καθώς είχαν μεσολαβήσει πολλές τροποποιήσεις,  πλείστες μεταφορές αρμοδιοτήτων, η εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» και δύο απογραφές πληθυσμού[1].

Το εν λόγω ζήτημα ωστόσο – το οποίο έχει κατά καιρούς αποτελέσει αφορμή για διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις μεταξύ του αρμόδιου Υπουργείου και των θεσμικών οργάνων της Αυτοδιοίκησης (αλλά και μεταξύ Δήμων με διαφορετικά μεγέθη και χαρακτηριστικά) – είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να προσεγγιστεί με τρόπο αποσπασματικό και αποκομμένο από το ευρύτερο οικονομικό, κοινωνικό και αναπτυξιακό περιβάλλον εντός του οποίου λειτουργεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση τα τελευταία χρόνια.

Αντίθετα, η διατύπωση μιας εμπεριστατωμένης και τεχνικά άρτιας πρότασης για τον επαναπροσδιορισμό των κριτηρίων κατανομής των ΚΑΠ των Δήμων, οφείλει:

Συνέχεια